ਨਾਬਰਾਂ ਦੀ ਇਬਾਰਤ ( ਕਾਵਿ- ਸੰਗ੍ਰਹਿ)

ਕਵਿਤਾ ਉਹ ਹੂਕ ਤੇ ਹੇਕ ਹੈ ਜੋ ਕਵੀ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅਤੀਤ, ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਇਉਂ ਵਿਨ੍ਹਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਥਰਾਇਆ-ਪਨ ਥਰਥਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.... ਕਵਿਤਾ ਲਿਹਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਨਾ ਲਿਹਾਜ ਮੰਗਦੀ ਹੈ... ਕਵਿਤਾ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਕਠੋਰ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ ਹੋਵੇ ਉਸ ਵਿਚ ਕੋਮਲਤਾ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਕੋਮਲਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਸੰਵਿਧਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੁਪ ਵਿਚੋਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਰੂਹੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਰੁਲਦੇ ਰਹੇ..... ਇਹ ਸਾਰੇ ਖ਼ਿਆਲ ਮਦਨ ਵੀਰਾ ਦੀ ਕਿਤਾਬ 'ਨਾਬਰਾਂ ਦੀ ਇਬਾਰਤ' ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਨਮ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿੰਮੇ। ਮਦਨ ਵੀਰਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਾਇਰੀ ਲਈ ਗਹਿਰਾ ਮੋਹ ਅਤੇ ਅਦਬ ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰ